خانه «=« مقالات سایت «=« سیاسی «=« از جنگ کامبوجیا باید درس گرفت

از جنگ کامبوجیا باید درس گرفت

جنگ افغانستان راه حل نظامی ندارد، برای پایان دادن به کشمکش ها با طالبان از تاریخ باید درس گرفت. ویلیام گودفیلو مدیر اجرایی مرکز سیاست بین المللی و هماهنگ کننده گروه مطالعه افغانستان است که خود یکی از محققان جنگ هست و در جنگ خونین کامبوجیا  حضور داشته می گوید، می شود از تاریخ به عنوان معلم درس گرفت، و از تکرار اشتباهات جلوگیری کرد، او عملکرد امریکا در افغانستان و شیوه برخورد با طالبان را با شیوه های برخورد امریکا با خمرهای سرخ در کامبوجیا  مقایسه می نماید.
این ماه ۱۵ سالگی جنگی را یادآوری می کند که امریکا ۱۵ سال پیش در افغانستان شروع کرده بود. باراک اوباما قول داده بود به این جنگ قبل از ترک کاخ سفید خاتمه بدهد، اما امریکا را بیشتر درگیر جنگ نموده است. برای اولین بار از سال ۲۰۰۶ پنتاگون نیروهای ویژه برای حمایت از نظامیان افغانستان اعزام کرده بود و و نیز بمب افکن بی-۵۲ را برای سرکوب شورشیان طالب به افغانستان به پرواز درآورد. این حملات موقتا حرکات طالبان در ولایت هلمند را کندتر ساخت،استراتیژی بمباردمان ظاهرا نتوانسته است این نیروی شورشگر افراطی را شکست دهد، آنها مناطقی را به خاطر حکومت ضعیف و غرق در فساد و جنجال های درونی بر سر تقسیم قدرت به کنترل خود در آوردند. ناتوانی های امریکا در شکست شورشیان در چهل سال گذشته می تواند درسی باشد که برای ختم جنگ در افغانستان به کار گرفته شود. در کشور کامبوجیا  یک ارتش از شورشیان وحشی در حال گسترش بود به تدریج امریکا را ازحمایت پنوم پن (نام پایتخت کامبوجیا  یا همان کمبودیا ) خسته کرده بود. ریچارد نیکسون رییس جمهور و هنری کسینجر وزیر امور خارجه معتقد بودند که بمباران بی-۵۲ می تواند شورشیان را شکست دهد. عینا کاری که در حال حاضر نیروهای امریکایی با طالبان می کنند.اما نتیجه برعکس شد، شورشیان افزایش پیدا کردند. بین اکتبر ۱۹۶۵ تا آگست ۱۹۷۳ امریکایی ها ۲۷۵۶۹۴۱ (دومیلیون و هفتصدو پنجاه و شش هزار و نهصدو چهل و یک) تن بمب بر روی کامبوجیا  ریختند بیشتر از مقداری که متحدین در جنگ جهانی دوم بر سر اروپا ریختند. در آغاز کمپین مخفی حمایت از بمباران در ایالات متحده در سال ۱۹۶۵ تعداد اعضای خمرسرخ ( شورشیان کامبوجیا ) که اکثرا هم از دانشجویان سابق دانشگاه بودند به زحمت به ۱۰۰۰۰ میرسید. در بهار ۱۹۷۵ تعداد شان از ۷۰۰۰۰۰ نفر تجاوز کرد. در حال حاضر هم با وجود سرکوب شورشیان طالب هر روز به تعداد آنها افزوده می گردد و تعداد آنها نسبت به سال های اول جنگ بیشتر شده است. من دو ماه آخر جنگ یعنی ۱۲ آپریل ۱۹۷۵ همراه با سفیر ایالات متحده امریکا جان کانتر دین جهت تحقیقات جنگ در کامبوجیا  بودم. قبل از ورود به کامبوجیا دین به عنوان کاردار تازه وارد در سفارت امریکا در لائوس خدمت می کرد، او در مورد توافقنامه صلح بین دولت مورد حمایت امریکا و حکومت کمونیستی مذاکره می کرد. دین در ابتدا فکر می کرد او را مانند ماموریت لائوس به کامبوجیا فرستاده است اما بعدا متوجه شد که رییس او کیسنجر علاقه ای به مذاکره ندارد. پس از رسیدن به پنوم پن در آخر مارچ ۱۹۷۴ دین شروع به ارسال تلگرام به وزارت امورخارجه کرد و خواستار مذاکره با شاهزاده نورودوم سیهانوک که تحت تسلط شورشیان بود شد. دین پیشنهاد کنفرانس بین المللی صلح کامبوجیا برای ایجاد حکومت ایتلافی داد. در همان زمان جنگی درگرفت که در یک روز یک هزار سرباز کشته و یا زخمی شدند و بیش از نیمی از جمعیت آواره گشتند. دین دید که تنها گزینه جایگزینی یعنی تشکیل دولت ایتلافی، برای جلو گیری ازسقوط دولت مورد حمایت امریکا چطور تحت تاثیر شورشیان قرار گرفته است . او گفت خمرهای بی دفاع به خمرهای سرخ ( شورشیان بی رحم ) تبدیل می شوند. بعدها در یک مصاحبه ای گفت وظیفه من در سال ۱۹۷۴ شروع شد و در اپریل ۱۹۷۵ خیلی واضح دریافتم که یک راه حل بد بهتر از بروز یک فاجعه انسانی است . دین الان ۹۰ ساله است و در پاریس زندگی می کند. او به عنوان سفیر امریکا در دنمارک ، لبنان،تایلند و هند خدمت کرده است . در یک مصاحبه با صدای امریکا به پالیسی سازان امریکا که در جنگ های آسیای میانه درگیر هستند مشوره داد که دیر یا زود مخالفان به هم نزدیکتر و نزدیکتر می شوند و نظامیان دست از جنگ برمیدارند و به مذاکره می نشینند. چیزی که در جنگ کامبوجیا از آن همه امتناع می کردند پیدا کردن راه حل جایگزین به جای راه حل نظامی بود و یک درامه غمگینی رقم خورد. در حال حاضر در کامبوجیا  همه آنها در کنار هم حکومت می کنند. در افغانستان هم مانند کامبوجیا  بمباران، شورشیان را سرسختر و افراطی تر می سازد. دین اظهار امیدواری کرد که مارشال لون همچنین رهبران مذهبی در حکومت ایتلافی جبران خسارتهای که خمر کمونیست وارد کردند بکنند و آنها را مجبور کنند که ایدولوژی های افراطی شان را تعدیل کنند. طالبان هم شورشیان روستایی هستند که در سراسر افغانستان خانه و کاشانه دارند در این ۱۵ سال علیه حکومت می جنگیدند. وارد کردن آنها به حکومت ایتلافی آنها را وادار می کنند در خودشان تغییراتی بیاورند.زمانی که دین در سال ۱۹۷۴ وارد پنوم پن شد برای تشکیل دولت ایتلافی خیلی دیر شده بود چرا که کمونیست ها به پیروزی نظامی شان نزدیک شده بودند. درافغانستان هم تقریبا دیر شده است ،اما ممکن است طالبان در حال حاضر موافق مشارکت سیاسی باشند آنها ۱۵ سال جنگیدند و نگرانند که مبادا امریکایی ها و حکومت افغانستان به مانعی برای پیروزی آنها تبدیل شوند. طالبان از اینکه وابسته پاکستان هستند دلخورند ،جایی که آنها و خانواده هایشان از سال ۲۰۰۱ تا بحال زندگی می کنند. علاوه بر آن رهبران طالبان امسال احساس فشار می کنند که گروه هایی تحت نام دولت اسلامی در شرق افغانستان جای پایی برای خود باز کردند. رییس جمهور بعدی امریکا باید فورا به حکومت افغانستان و جناح های مختلف طالبان برای رسیدن به یک توافق جهت ایجاد یک حکومت ایتلافی و دخیل ساختن اعضای طالبان در آن فشار وارد کند. همچینین امریکا یک کنفرانس بین المللی برگزار کند و به پاکستان و همسایگان افغانستان فشار وارد کند که به بی طرفی افغانستان احترام بگذارند. در غیر آن صورت قدرت های خارجی به حمایت از گروه های وابسته به خود در داخل افغانستان ادامه می دهند وموافقت نامه صلح تضعیف خواهد شد. امریکا در سال ۲۰۰۱ به افغانستان رفت تا القاعده را از آنجا بیرون کند قبل ازخروج نیروهایش باید از طالبان تعهد بگیرد که دیگر افغانستان را به پایگاه تروریستان تبدیل نکند. اوباما تشخیص داده که جنگ افغانستان راه حل نظامی ندارد. اخیرا در ماه جون گفت تنها راهی که می توان به این جنگ خاتمه داد و نیروهای خارجی ازافغانستان بیرون برود، ایجاد زمینه گفتگوی دولت با طالبان هست. شکست پیاپی امریکا در افغانستان، مثل کامبوجیا  در پنج دهه قبل به علت امتناع از پیدا کردن راه حل جایگزین به جای راه حل نظامی است.

image_pdfپی دی افimage_printچاپ
به کانال تلگرام ما بپیوندید
x

شاید بپسندید

شرایط تازه نور برای کنار رفتن از ولایت بلخ

عطامحمد نور شرایط تازه ای را برای کنار رفتن از ...

از فروشگاه ما دیدن فرمایید رد کردن